قسمت اول

 با سلام خدمت دوستای عزیزم که همیشه با نظرات خودتون من رو مورد لطف قرار میدین.

           هرکسی کو دور ماند از اصل خویش

                                                          باز جوید روزگار وصل  خویش

  امروز به سبب علاقه ای که به گذشته و سابقه خانوادگی خودم دارم علاقمندم تا این مطلب رو بگذارم و بخشهایی از خاطرات خانوادگی خودم رو با عکسهای موجود در صفحه قرار بدهم. البته فقط بخاطر اینکه در یک گوشه از این میلیارد صفحه وب، یک سند مکتوب از خودم و بخاطر دلم و ادا دین نسبت به اجداد و نیاکانم ثبت و ضبط بشه. امیدوارم دوستان قراردادن این نوشته ها و عکسها رو حمل بر خودستایی یا تبلیغ ندونن. بلکه این فقط تکه ای از گنجینه گرانبهای خانوادگی منه که برای من باقی مونده .

  معتقدم که گذشته انسانها چراغ راه آینده اونهاست و گاهی اوقات احساس می کنم که اگر ما روی این گذشته ها و تاریخ کمی بیشتر تامل می کردیم شاید به لحاظ  فرهنگی سدی محکم ساخته بودیم.

     " تاکید می کنم که این فقط ادا دین من به نیاکانم می باشد و نه تبلیغ و خودستایی"

  روستای  من "جنگ تپه" از توابع شهر ماکو در شمالیترین نقطه استان آذربایجان غربی است و در مسیر جاده ابریشم و مرز بازرگان (دروازه آسیا به اروپا) قرار دارد. در منطقه ای تاریخی که "آواجیق" نام دارد و بی شک و به اذعان مورخان قدمت تمدنی حدود ۳۰۰۰ سال دارد و آثار باستانی عظیمی را در خود جای داده است. این روستای کوچک مظهر اقتدار منطقه و در حقیقت مقر فرماندهی بخش بزرگی از استان آذربایجان غربی فعلی بوده است که در جایگاه خودش در حد توان با اسناد و مدارک به توضیح این گفته خود خواهم پرداخت. شهر تاریخی چالدران(قره عینی) هم در نزدیکی آواجیق قرار دارد که فکر می کنم از هرگونه توضیحی بی نیاز است و رشادت سپاه ایران در جنگ چالدران در همین منطقه از حافظه تاریخی این مرز و بوم پاک نخواهد شد.  که به تفصیل در مورد آنها توضیحاتی خواهم داد. در ابتدا عکسهایی از این طبیعت زیبا قرار میدم.

 خانه پدری که با مساحتی حدود ۲ هکتار، قدمتی بالغ بر ۱۲۰ سال دارد و یادآور اتفاقات بزرگیست ومردان بزرگ و دلیری را بدرقه کرده نوع ساخت و مصالح بکار رفته در آن و تزیینات داخلی خانه خود گویای قدمت آن می باشد.

 زمستان در روستا از اوایل آذر آغاز میشود و تا اواسط اردیبهشت ادامه پیدا می کند و با بارشهای سنگین برف همراه است.

 گل گارچیچگی که نغمه آمدن بهار را با خود بهمراه دارد. کوه آرارات بزرگ و کوچک که در مرز سه کشور ایران،ترکیه و آذربایجان قرار دارد هم از روستای ما دیدنی است.

 طبیعت زیبای منطقه آواجیق در بهار و تابستان جلوه های بدیعی داشته که عکس به تنهایی نمی تواند گویای این همه مناظر بکر باشد.

این هم دره تالابی به نام "خان گل" است در نقطه صفر مرزی که به نام جد من "محمدقلی خان سرتیپ" می باشد و ماجرای جالبی دارد که به موقع به آن اشاره خواهم کرد.