را به تمامی شیعیان جهان و شیفتگان  حضرتش تبریک و تهنیت میگویم.

  هشتمين پيشواى شيعيان امام على بن موسى الرضا عليه السلام در مدينه ديده به جهان گشود. مشهورترين لقب آن حضرت «رضا» است و در سبب اختصاص اين لقب گفته اند: او از آن روى رضا خوانده شد كه در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودى پيامبر خدا و امامان پس از او بود. همچنين گفته شده: از آن روى كه همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند. سرانجام، گفته شده است: از آن روى او را رضا خوانده اند كه مأمون به او خشنود شد.

 فرازی از فرمایشات حضرت :

  سه ويژگى برجسته مومن:
 لايكـون المـؤمـن مـومنـاً حتـى تكـون فيه ثلاث خصـال : 1 ـ سنة من ربّه. 2 ـ و سنة من نبيّه. 3 ـ و سنة من وليّه. فـاما السنة مـن ربه: فكتمان سـره. و امـا السنة من نبيه فمـداراة الناس. و امـا السنة مـن وليه فـالصبـر فـى البـاسـاء و الضـراء.
مـؤمـن , مـؤمـن واقعى نيست, مگـر آن كه سه خصلت در او بـاشــ د: سنتـى از پـروردگـارش، سنتـى از پيـامبـرش و سنتـى از امـامـش.
اما سنت پروردگارش , پـوشاندن راز خود است, اما سنت پيغمبرش , مدارا و نرم رفتارى با مردم است, اما سنت امامـش صبر كردن در زمان تنگدستـى و پريشان حالى است.

  پـاداش نيكـى پنهانـى و سزاى افشـا كننـده بــدى:
 الـمستتر بـالـحسنة يـعـدل سبعين حسنة, و المذيع بالسيئة مخذول, و المستتر بالسيئة مغفور له.

پنهان كننده كار نيك (پاداشش) برابر هفتاد حسنه است, و آشكاركننده كار بد سـرافكنـده است, و پنهان كننـده كـار بـد آمـرزيـده است.

  ويژگيهاى دهگانه عاقل:
 لا يتـم عقل امـرء مسلـم حتـى تكون فيه عشر خصـال : الخيــ ر منـه مـأمــ ول. و الشر منه مأمـون. يستكثر قليل الخير من غيره, و يستقل كثير الخير مـن نفسه. لا يسأم من طلب الخـوائج اليه, و لا يملّ مـن طلب العلـم طول دهره. الفقر فى الله احب اليه من الغنى و الذل فى الله احب اليه مـن العز فى عدوه. و الخمـول اشهى اليه من الشهرة. ثـم قال (ع): العاشرة و ما العاشرة؟ قيل له: ما هى ؟ قال(ع): لايرى احدا الا قال: هو خير منى و اتقى.

عقل شخص مسلمـان تمـام نيست, مگر ايـن كه ده خصلت را دارا بـاشـد:
1 ـ از او اميد خير باشد.
2 ـ از بدى او در امان باشند.
3 ـ خير اندك ديگرى را بسيار شمارد.
4 ـ خير بسيار خود را اندك شمارد.
5 ـ هـر چه حـاجت از او خـواهنـد دلتنگ نشـود.
6 ـ در عمر خود از دانش طلبى خسته نشود.
7 ـ فقـر در راه خـدايـش از تـوانگـرى محبـوبتـر بـاشــ د.
8 ـ خـوارى در راه خـدايـش از عزت بـا دشمنـش محبـوبتـر بـاشــ د.
9 ـ گمنـامـى را از پـرنـامـى خـواهـانتـر بـاشـد.
10 ـ سپس فـرمـود: اما دهمى ! و چيست دهمى ؟ به او گفته شـد: چيست؟ فـرمـود: احـدى را ننگـرد جز ايـن كه بگـويـد او از مـن بهتـر و پـرهيزكـارتـــر است.

تـو يـادگـار هـفتمين سپيده اى		شـكـوه مـاندنى ترين قصيده اى
اشـارتـى  ز  بـيـكران   روشنى		كـه از ديـار بى نشان رسيده اى
سـتـاره  حـريـم   سـبز  فاطمه		ز بـى   نـهـايـت  خدا   دميده اى
بـهـار    سـبـز   بـاغهاى    آرزو		امـام  قـصـه هـاى   ناشنيده اى
گـل  نـجـيـب   بـاغ   آفـرينشى		كـه   در  دلـم   بـهـار   آفريده اى
تـو  قـلب عاشقان  هر  زمانه را		بـه لـطف و بخششت  خريده اى
تـو  مـنتهاى  مهر و رحمت خدا		ز هر چه غير اوست دل بريده اى
زمـهربانى ات، ز دل ستانى ات		چـه نقش ها به لوح دل كشيده اى
مـيـان لالـه هـاى   سـرخ آشنا		غريـب   آشـنـا  !  تو  برگزيـده اى
ز  سـاغـر   كرامـت   مـحمـدى		زلال   نـور  مـعـرفت  چشيده اى
ز بـاغهـاى بـى  زوال   سرمدى		سـبدسـبد  گـل حضور چيده اى
دلا!  ز  شـوق  لـحـظـه  زيارتى		چـه عـاشقانه از قفس پريده اى!
بـهـار شـد  دوبـاره   باغ   باورم		ز عـشق تو كه روشناى ديده اى
بـه شـام غـربـت سياه  عالمى		طـلـوع فجر هشتمين سپيده اى